na liście wydarzeń.
Zakończyła się pierwsza edycja gdańskiej odsłony Festiwalu C3. To impreza wartościowa i warto, by na stałe zagościła w naszym mieście, ale jej pierwsza edycja za mało skoncentrowało się na swojej przewodniej idei, przez co usłyszeliśmy mało zróżnicowany program.
W każdym z miast program był inny. Jak opowiadał przed festiwalem jeden z jego kuratorów, muzyk Michał Jacaszek, w Essen odsłona imprezy miała charakter bardziej klubowy, w Berlinie awangardowy. Taka symetria jest na festiwalach bardzo potrzebna, a jej w Gdańsku zdecydowanie zabrakło.
Jedynym koncertem o ściśle klubowym charakterze był zamykający występ Hauschki, Niemca, który gra na preparowanym fortepianie. Kładzie na niego przedmioty codziennego użytku: łańcuszki, grzechotki czy kilkadziesiąt piłeczek pingpongowych, które nie tylko efektownie skaczą podczas gry, ale też świetnie zniekształcają dźwięk instrumentu. Jego występ z dwoma perkusistami, utrzymany w klimacie dub i techno, był jednocześnie jednym z najprostszych, żywych, ale też poruszających koncertów.
Pozostałe miały zdecydowanie awangardowy charakter, ale i tak pozytywnym zaskoczeniem była licznie zgromadzona publiczność, jak na prezentację tego typu muzyki. Najlepiej wypadł Zeitkratzer, niemiecki kolektyw, który zagrał najlepszy koncert festiwalu. Muzycy wzięli na warsztat nagrania instrumentalne Studia Eksperymentalnego Polskiego Radia, które na żywo zaprezentowali w Polsce po raz drugi. Rozbudowany ansambl wykorzystując m.in. skrzypce, kontrabas, saksofon, bębny czy fortepian zagrał koncert dopracowany pod każdym względem, kładący nacisk na najdrobniejszy nawet dźwięk, świetnie wybrzmiewający w przestrzeni gdańskiego kościoła św. Jana.
Te dwa występy to w zasadzie clue idei festiwalowej, świetnie obrazujące jej dwa przeciwstawne bieguny. Szkoda, że pomiędzy nimi zabrakło ciekawych wykonawców. Efekciarski koncert na pianino i elektroniczne podkłady bitów Kaia Schumachera brzmiał momentami wręcz kiczowato, żenująco wręcz wypadł Moritz Eggert, który operował wyłącznie głosem (jest o wiele więcej wykonawców robiących to lepiej i z większym przekonaniem, a tłumaczenie czym są gitarowe riffy kompletnie go pogrążyło) czy kakofoniczny i mało oryginalny duet gitarowy Shraeng. Nieźle zaprezentował się Jacaszek i Silva Rerum, szkoda tylko że w wielu przypadkach elektroniczne sample były podstawą zbyt wielu części kompozycji, a gra muzyków spadała na drugi plan.
Ciekawym wydarzeniem była dyskusja poświęcona Studiu Eksperymentalnemu Polskiego Radia, które w Polsce jest prawie całkowicie zapomniane. Dorobek kilkuset godzin warto prezentować szerszej publiczności. Zrobił to na swoim koncercie zespół Zeitkratzer. Może warto aby w przyszłości Festiwal C3 skupiał się dalej na odkrywaniu archiwów tej instytucji?
Patrząc na program festiwalu w pozostałych dwóch miastach, łatwiej zauważyć jego urozmaicenie o klubowe brzmienia. Szkoda, że zabrakło tego w Gdańsku. Cieszy za to licznie zgromadzona publiczność, która w dość zimnej przestrzeni kościoła św. Jana chciała zapoznać się z tym, do czego prowadzi fuzja muzyki klasycznej i elektronicznej.
Potrzebny jest jednak bardziej spójny i przemyślany program, który w większym stopniu zaprezentuje dorobek współczesnej muzyki post-klasycznej. W Gdańsku usłyszeliśmy niestety tylko jedno z jego oblicz.
Portal trojmiasto.pl nie ponosi odpowiedzialności za treść opinii. Opinie niezwiązane z tematem artykułu, wulgarne, obraźliwe, naruszające prawo będą usuwane.){kind=link}
){kind=link}
){kind=link}
){kind=link}