na liście wydarzeń.
- Jak grasz zimą, to rzucają ci za męstwo - śmieje się Mirosław Dybek, gitarzysta uliczny znany głównie z występów w Sopocie. Choć mróz trzaska, a słupki rtęci schodzą poniżej minus dziesięciu stopni, gra na ulicy dzień w dzień, w świątek, piątek i niedzielę. I tak od ponad dwudziestu lat.
Mirosław Dybek: Raczej nie. Zawsze się trafi ktoś, kto zagada, zaprosi do knajpy, do domu lub na imprezę. Poznaje się dużo ludzi, czasem rodzą się z tego przyjaźnie. Kiedyś po graniu usiadłem w knajpce na kawę czy piwo. Ktoś zauważył, że mam gitarę, poprosili mnie, żebym zagrał. Spodobało się, więc wzięli mnie do taksówki i pojechaliśmy na ślub, żebym tam zagrał.
Ale takie rzeczy nie zdarzają się co dzień.
Różnie to bywa. Są lepsze i gorsze dni. Trzeba trafić w dobry dzień i godzinę. Oby nie tą ostatnią, jak mówię. Gram prawie codziennie. Lato czy zima, świątek, piątek czy niedziela. Mój świętej pamięci kolega Andrzej, flecista, mawiał, że jak grasz zimą, to ci rzucają za męstwo. Jakoś się trzeba do tej wiosny doczołgać. Ale zima też ma swoje plusy. W grudniu, jak się gra kolędy, to ludzie chętniej rzucają. Czasem ktoś zaprosi na spotkanie opłatkowe.
Nie wszyscy są jednak tacy mili i przyjaźni.
To prawda. Kiedyś na dworcu w Gdańsku pijany lump ni stąd, ni zowąd pociągnął z kopyta w moją gitarę i ją doszczętnie połamał. Gościa zgarnęli i na tym się skończyło. Teraz mam kilka gitar, ale wtedy to był spory problem. Musiałem od kogoś pożyczyć instrument. Kiedyś na streecie pogryzł mnie pies.
- Granie na ulicy powinno być:
-
dozwolone, bez żadnych obostrzeń
57% -
legalne, na podstawie pozwoleń, ale nie powinno być problemu z ich zdobyciem
30% -
legalne, ale pozwolenia powinno się wydawać tylko nielicznym
8% -
niedozwolone
5%
łącznie głosów: 274
Niekoniecznie. Kilkanaście lat temu na Długiej zagraniczni turyści rzucili mi półtora miliona. Wtedy to była spora suma. Ale gram głównie w Sopocie. Tutaj mieszkam, tutaj się czuję u siebie, mam swoich stałych słuchaczy. W sezonie czasami podchodzą znani ludzie: Grzegorz Lato, Stanisław Soyka, Alicja Majewska, Władysław Korcz. Nie dość, że ładnie rzucą, to jeszcze dadzą autograf. Andrzej Rosiewicz mi napisał: pozdrowienia od chłopców radarowców.
Jak pan zaczynał karierę grajka ulicznego?
Karierę strassenmusikanta zacząłem w 1989 roku. Wielu muzyków wówczas wyszło na ulicę, bo upadł stary system finansowania klubów, a nowego jeszcze nie było. Zresztą za komuny granie na ulicy było oceniane jako antykomunistyczne, bo to żebranina. Wcześniej grałem z kapelą po klubach, na zabawach, dancingach, wieczorkach, studniówkach. Grałem w Żaku, w Domu Harcerza, Domu Uphagena. Czasem brali nas prosto z ulicy, wsadzali do taksówki i wieźli na imprezę.
Gdzie pan się uczył fachu?
W ratuszu na Korzennej. Tam odbywały się gitariady, ambasada hiszpańska zapraszała świetnych grajków. Zawsze żartuję, że potem, po olimpiadzie, przeszedłem na zawodowstwo.
Jak się gra na ulicy?
Kiedyś było łatwiej, można było grać bez pozwolenia. Oby nie zakłócać porządku. Teraz wszędzie przeganiają. Ci co grają np. na Długiej, robią to nielegalnie. Tylko czekają, aż przyjdzie Straż Miejska. Skończyły się dobre czasy. Pamiętam, jak kiedyś z dworca we Wrzeszczu przegonił nas patrol złożony z sokistów, Straży Miejskiej i policji. Z moim kolegą Przemkiem, który teraz jest w Chicago, śmialiśmy się, że odebraliśmy "defiladę". Brakowało tylko karabinierów.
Da się z tego przeżyć?
W latach 90. pracowałem w Unimorze, a graniem dorabiałem do pensji. Po zwolnieniach grupowych jestem od lat bezrobotny i staram się z grania utrzymać. Gram popołudniami, po cztery, pięć godzin dziennie. Zarabia się różnie, średnia dniówka to około 50 zł. A w sezonie nawet i sto. Utrzymać rodzinę nie jest lekko, ale jakoś się na tych zakrętach wyrabiamy.
Czy uliczne muzykowanie to sztuka?
Sztuka to za bardzo wzniośle. Raczej rzemiosło artystyczne. Jakby to była naprawdę sztuka, to nie musiałbym grać na ulicy. Zresztą w branży artystycznej tak jest, że jak masz nazwisko, to ono na ciebie zarobi. Reszta musi kombinować.
A co pan grywa najchętniej?
Staram się mieć szeroki repertuar. Gitara ma duże możliwości. Sporo gram klasyki, trochę jazzu, Beatlesów. Dbam o repertuar. Jeśli to ma przynosić dochód, to nie może być robione mimochodem. Miałem kiedyś okazję dyskutować z Bogusławem Kaczyńskim o muzyce. Na koniec rozmowy pochwalił moją wiedzę, to było bardzo miłe.
Lubi pan grać na ulicy?
Lubię. Dzięki temu poznaję wielu ludzi. Bez problemu udało mi się zebrać kilkaset podpisów pod petycją, żeby rondo w Górnym Sopocie zostało nazwane imieniem Czesława Niemena. To moje dzieło. Jestem z tego dumny.
Portal trojmiasto.pl nie ponosi odpowiedzialności za treść opinii. Opinie niezwiązane z tematem artykułu, wulgarne, obraźliwe, naruszające prawo będą usuwane.){kind=link}
){kind=link}
){kind=link}